english


faniMani


Zagraniczni przybysze w Warszawie od XIV wieku do I Wojny Światowej
Spis treści
Zagraniczni przybysze w Warszawie od XIV wieku do I Wojny Światowej
Wiek XVI i XVII
Wiek XVII
Wiek XVIII
Wiek XIX
Wszystkie strony

Opracowały: Tamara Stasiak, Jolanta Pawlak

Warszawa od XIII do XV

Warszawa, stolica Rzeczypospolitej Polskiej, której historia liczy sobie ponad siedem wieków, w tym ponad cztery wieki jako stolica państwa, od początku przyciągała cudzoziemców, którzy szukali tu pracy, popularności, wolności i zarobku. Dzięki swojemu położeniu u zbiegu szlaków handlowych ? z południa na północ i z zachodu na wschód, Warszawa miała od początku duże szanse rozwoju ? najpierw jako stolica Mazowsza, a później jako stolica całego kraju. Od czasów zwoływania w Warszawie sejmów krajowych i sejmów elekcyjnych, stała się krajowym centrum politycznym i administracyjnym, ze wszystkimi wynikającymi z tej pozycji przywilejami i niedogodnościami. Na jej charakterze odcisnęły się liczne wzloty i upadki, wojny, pożary, rzezie, powstania, klęski i grabieże. W każdym zwrocie i każdym istotnym dla rozwoju miasta wydarzeniu mieli swój udział cudzoziemcy, którzy przybyli tu z różnych powodów i w różnych okolicznościach. Ich obecność odcisnęła widoczne piętno na kulturze, gospodarce, nauce i obliczu Warszawy.

Nazwa Varschevia (Warszawa) pojawiła się w 1241 roku w oficjalnym dokumencie Konrada Mazowieckiego związanym z donacją dokonaną przez księcia właśnie w Warszawie.

Gdy w XIII wieku kasztelan z Rokitna Górnego przenosił swoją siedzibę do Warszawy nawet nie śnił, że będzie to kiedyś wielomilionowa metropolia, stolica dużego europejskiego państwa o bogatej i bardzo ciekawej historii. Nie mógł również przypuszczać, że wielu innych ludzi przeniesie się w to miejsce tak jak on i że wśród nich całkiem sporą grupą będą przybysze pochodzący z miejsc bardziej oddalonych od Warszawy niż Rokitno. Tą znaczącą grupą byli obywatele innych krajów, którzy poświęcili Warszawie swój czas, wiedzę, talenty i serce, a czasem życie.

Już w XIV wieku miasto liczyło kilkuset mieszkańców. Jednak dokument lokacyjny nie przetrwały dziejowej zawieruchy, bo jak podają źródła, wydany pierwszemu wójtowi przez księcia, został odebrany jego potomkom w 1408 roku i zniszczony.

Wśród mieszkańców ówczesnej Warszawy najliczniejszą grupę stanowili osadnicy z Mazowsza - przeważnie z miast Prus Królewskich, a także nieliczni Niemcy sprowadzeni przez księcia Kazimierza. W tym czasie miasto, wraz z ziemią warszawską, zostało przyporządkowane zwierzchnictwu lennemu królów polskich.

Pierwsza większa grupa cudzoziemców pojawiła się w Warszawie w 1339 roku, kiedy to odbywał się głośny proces polsko - krzyżacki mający rozstrzygnąć spór o Pomorze i Ziemię Chełmińską. Oprócz wysokich urzędników Kościoła i przedstawicieli stron gościli tu wówczas liczni Włosi, Węgrzy, Francuzi i Niemcy, którzy przybyli obserwować wydarzenie. Jednak wśród stałych mieszkańców Warszawy cudzoziemcy stanowili tylko niewielką grupę. Byli to przede wszystkim Niemcy, Żydzi i Czesi zajmujący się rzemiosłem.

W XV-wiecznej Warszawie mieszkała już dość liczna społeczność żydowska oraz Litwini i Rusini. Miasto leżące na szlaku handlowym, przyciągało cudzoziemskich kupców. Dostarczali oni przede wszystkim towarów kolonialnych, wina, tkanin, a w Warszawie kupowali głównie skóry, drewno i zboże. Większość z nich była tu tylko przejazdem, ale z czasem coraz chętniej osiedlali się tu na stałe.



Poprawiony: 19 października 2010
 
© Zabi